Luxe
Reis Somaliland
Gisterenavond zijn we aangekomen in Caynabo. Hier is elektriciteit, een mobiel netwerk, er zijn stenen huizen. En we kunnen ons weer wassen. Na twee dagen in de brandende woestijnzon en in een bloedhete auto is dat laatste erg welkom.
Een douche bestaat niet, maar met een emmer wat kom je een heel eind. En toch voelt het raar. Ik gebruik even 10 liter water als geïmproviseerde douche en een paar uur rijden hiervandaan liggen mensen te sterven door gebrek aan water. 10 liter water is eigenlijk een enorme luxe.
Het plan was om de gouverneur van Caynabo te spreken, maar die blijkt vanmorgen vroeg vertrokken te zijn. Niemand weet wanneer hij terugkomt. De grote baas van de politie komt wel even langs. Met z'n Ray Ban zonnebril (made in China) en een takje tussen zijn tanden is hij het stereotype guerrilla strijder. Maar dat blijkt alles mee te vallen. Hij is blij dat de partner organisatie een noodhulp programma is gestart. Vooral in de dorpen rondom Caynabo is hulp hard nodig zegt hij. En als we hem ooit nodig hebben, hij staat voor ons klaar. 24 uur per dag. Drie van zijn soldaten zijn geposteerd voor het huis waar we verblijven.
Werken in Somailland is niet ongevaarlijk. In het verleden zijn diverse buitenlanders gekidnapt en vermoord. Toen een paar jaar geleden in het dorpje Sheikh twee Britse onderwijzers bruut werden vermoord, heeft de overheid de regel ingesteld dat buitenlanders altijd lijfwachten bij zich moeten hebben. SPU heten ze: Special Police Unit. Waar je ook heen gaat, ze lopen of rijden altijd achter je aan. Soms voelt dat best veilig. Andere keren juist niet. Vooral 's middags niet, als ze net uitgebreid khat hebben gekauwd. Khat is een drug die vanuit Ethiopië naar Somaliland komt. Overal door het land zie je mannen 's middags op de blaadjes van khat kauwen. Het heeft een hallucinerende werking. Een SPU met khat achter zijn kiezen die achter je aan loopt geeft een apart gevoel. Ze slaan wartaal uit en lopend zwalkend achter je aan. En daarbij dragen ze ook een geladen geweer bij zich.
In de middag vertrekken we richting Burao. Deze keer over een geasfalteerde weg. We passeren in twee uur zo'n tien politieposten, maar overal kunnen we zonder problemen doorrijden. Vroeg in de middag komen we weer aan in het Plaza hotel. De president is sinds gisteren vertrokken en de rust in het hotel is weergekeerd. Jamaa, de manager van het hotel , vertelt me blij dat hij de kamer van de president heeft vrijgehouden voor me. En hij belooft dat hij er niets extra's voor zal rekenen.